Het klinkt te mooi om waar te zijn, werken in een organisatie waarin je je grote levenswensen kunt vervullen. Waarin jouw reden van bestaan gelijk is aan die van de organisatie. Sterker nog, waar je alleen wordt aangenomen als die matchen. Een te idealistisch plaatje? Vast. Maar als er maar een klein beetje van waar te maken is…

The Big Five for Life is een boek vol leiderschapstips, verpakt in een (fictief) verhaal. In het kort: hoofdpersoon Joe wordt door de vrouw van zijn vriend Thomas teruggeroepen van vakantie omdat Thomas ernstig ziek is. In het vliegtuig vertelt hij een medepassagier het verhaal over zijn bijzondere ontmoeting met Thomas, die door velen gezien wordt als ‘de beste leider ter wereld’. En over hoe hij niet voor hem, maar met hem ging werken. Hoe het Thomas lukte veertien bedrijven – elk ontstaan uit brainstormsessies met alle toekomstige medewerkers – op te zetten waar alleen tevreden mensen werken. Verderop in het boek kun je woordelijk een driedelige tv-serie meevolgen, waarin Thomas zijn leiderschapslessen toelicht. Het moet gezegd: zo’n boeiende talkshow kom je in het echte leven niet snel tegen.

Spoiler alert: het einde van het boek is bijna over-dramatisch, maar toch ontroerend. De medewerkers van Thomas hebben een museum van zijn leven ingericht en zijn met partners, kinderen en ex-werknemers aanwezig om te applaudisseren. Een museum vol inspirerende teksten, met foto’s, exposities met ideeën en filosofieën, post-it briefjes die Thomas voor zijn medewerkers achterliet, brieven van tevreden klanten et cetera. Het simpele afscheidsbriefje dat hij in zijn museum achterlaat en de afscheidsbrief aan Joe maken de dramatiek compleet. Geen hoogstaande literatuur, maar door de dialoogrijke vorm word je het verhaal ingetrokken en blijven de leiderschapslessen beter hangen. Zoals: tevreden mensen zijn harde werkers. Medewerkers die als een van hun Big Fives op wereldreis ‘mogen’, komen gemotiveerd terug. En getalenteerde mensen hebben niemand nodig die over de schouder meekijkt. Creëer een bedrijfscultuur (van ‘samenwerking’) waarin je medewerkers autonomie geeft en hun prestaties zullen verbeteren. Medewerkers die werk doen dat hen voldoening en energie geeft, raken niet opgebrand. Bijkomend voordeel: minder zieken en minder ­wervings- en selectiekosten.

Als je over de wat nodeloze tussenpassages in het boek heen kijkt (“Ben je klaar voor het volgende verhaal?” “Kom maar op.”), leest het als een trein. Hoewel je je afvraagt hoe realistisch het verhaal is, zou je in deze idealistische wereld graag vertoeven. Dat maakt dit een boek dat je doet reflecteren. Zit ik nog op de goede plek? Doe ik het juiste? Hoe mooi zou het zijn een leidinggevende te hebben of te zijn die zo naar medewerkers omkijkt en ze tegelijkertijd hun gang laat gaan, erop vertrouwend dat het goed komt? Al zou je er maar een klein deel van op je school terugzien… Fluitend naar je werk, dat wil toch iedereen? _

John Strelecky was in oktober in Nederland, waar Winnie Lafeber hem interviewde over leiderschap in het onderwijs. 

Dit interview kun je lezen op pagina 28 van Kader Primair 4 (2019-2020).

Gerelateerd nieuws