Maak kennis met Onur Mete, de nieuwe blogger van AVS! Sinds februari 2026 is hij zij-instromend schoolleider in opleiding in de regio Tilburg. Met zijn tien jaar leiderschapservaring in het commerciële bedrijfsleven, voormalige topsportcarrière als ijshockeyer en Nederlands-Turkse komaf kijkt hij met een unieke blik naar zijn nieuwe vak.
Eind vorig jaar deelde ik met mijn oud-collega’s dat ik mijn contract opgezegd had om het onderwijs in te gaan als zij-instromend schoolleider. Er volgde een overduidelijke rode draad in de reacties: ‘Geniet van de vakanties’! Toen ik in diezelfde periode mensen begon te spreken binnen het onderwijs, was de rode draad exact het tegenovergestelde: ‘Weet je wel waar je aan begint?!’
Een grappig contrast, maar wel een die bij mij direct een interessante vraag opwekte: Waarom is er een groot tekort aan schoolleiders als basisonderwijs door de buitenwereld als zo’n ‘makkelijk’ domein wordt gepercipieerd?
Wellicht is mijn traject herkenbaar. Ik was al langer ongelukkig in het bedrijfsleven. In de ‘wat dan wel’-gesprekken is omscholing tot leerkracht meermaals de revue gepasseerd. Schoolleiderschap daarentegen? Niet één keer. Het is dat mijn vrouw per toeval op de vacature ‘zij-instromend basisschooldirecteur in opleiding’ stuitte.
Mijn oorspronkelijke reactie: ‘Is daar niet een jarenlange onderwijscarrière voor nodig?’ Toen ik vervolgens het rolprofiel eens goed bekeek, zag ik direct een hoop aanknopingspunten. Ik was 39 en eindelijk wist ik wat ik later wilde worden.
Inmiddels ben ik aangenomen en zit ik iets meer dan een half jaar in mijn traject. Een paar dingen werden me meteen duidelijk. Ten eerste: het schoolleiderschap is daadwerkelijk een prachtig, waardevol vak. Ten tweede: het schaap met de vijf poten zou jaloers zijn op het rolprofiel van een schoolleider.
Strategisch inzicht. Onderwijskundig inzicht. People- en relatiemanagement. Organisatiekunde. Financieel management. Schriftelijke en verbale communicatievaardigheden. Empathisch vermogen. Coaching. Teambuilding. Dat zijn best veel poten. En dat allemaal met een handen-uit-de-mouwen-mentaliteit: van meerjarenplan met een gedegen visie tot en met de dagelijkse onverwachte taken zoals een WC schoonmaken of achter de glazenzetter aanzitten.
En daarmee kom ik terug bij het schoolleiderstekort: ik snap waarom scholen en stichtingen huiverig zijn om schoolleider-vacatures open te stellen voor zij-instromers. Als schoolleider heb je wel duizend poten nodig en voor veel scholen is één specifieke poot erg belangrijk: die van onderwijservaring. En dat snap ik, want je kunt en mag niet experimenteren met kinderen.
Tegelijkertijd geloof ik dat we daarmee ook een groep potentiële schoolleiders buiten beeld houden. Als ik naar mezelf kijk, neem ik ruim tien jaar leiderschapservaring uit het bedrijfsleven mee, ervaring als topsporter, mijn perspectief als vader en de bagage van een multiculturele opvoeding. Daarmee breng ik kennis, vaardigheden en ervaringen mee die voor een groot deel direct toepasbaar zijn in het schoolleiderschap. Alleen mis ik die ene poot.
Ik maak me geen illusies. Natuurlijk gaat mijn gebrek aan onderwijservaring zich laten gelden, de vraag is in welke mate en hoedanigheid. En daarachter zit de échte vraag: is onderwijskwaliteit te organiseren zonder onderwijservaring? Ik ben daarvan overtuigd, anders zou ik niet aan dit traject begonnen zijn. Na vijf weken zomervakantie ga ik in ieder geval uitgerust, geïnspireerd en vol enthousiasme verder om het schoolleiderstekort met één plek te verkleinen. Want dat kan ook met ‘maar’ vier poten.
