Twee-en-een-half-uur. Zo lang doe ik erover om vanuit mijn woonplaats in de Achterhoek naar Den Haag te komen. Die huzarentocht leg ik met liefde een paar keer per week af. In ‘het wilde westen’ volg ik onderwijsvergaderingen en -debatten in de Tweede Kamer. Ik ga in gesprek met leden van de vaste Kamercommissie Onderwijs, breng ze in contact met schoolleiders en voorzie ze van input voor nieuw beleid of een mogelijke wetswijziging. Allerlei vraagstukken zijn de laatste twee jaar de revue gepasseerd: wat merkt de schoolleider van de Onderwijsregio’s? Wat zijn de gevolgen van de subsidieconfetti? Hoe kunnen we de kwaliteit van onderwijs blijvend verbeteren? Het perspectief van de schoolleider daarin is altijd cruciaal, maar staat bij politici nog níet altijd scherp op het netvlies. En dat is wel mijn missie.
Mijn treinreis naar Den Haag staat in schril contrast met de twee-en-halve-minuut die het me kost om van huis naar de voetbalkantine te lopen. Niet om te voetballen, maar om als barvrouw iedereen te voorzien van een versnapering. In diezelfde voetbalkantine bracht ik twee jaar geleden mijn stem uit tijdens de Tweede Kamerverkiezing. En toeval of niet, het demissionaire kabinet- Schoof lijkt akelig veel op ons plaatselijke elftal dat in de zevende klasse speelt. Ze trainen onvoldoende, vergeten de tactiek en als het écht spannend wordt, wijzen ze naar elkaar. Polderen, noemen ze dat in Den Haag. Ik noem dat: eindeloos rondtikken zonder richting, zonder plan. En alsof dat niet lastig genoeg is, barst het langs de lijn altijd van kritische supporters. Iedereen weet het beter, iedereen heeft een mening.
Niet zo gek lang geleden stonden mijn dorpsgenoten en ik in diezelfde voetbalkantine met alweer een rood potlood in handen. Aarzelend. Want op wie moet je stemmen? Hebben mijn dorpsgenoten net als ik al de verkiezingsprogramma’s door geploeterd? Ik zet (gelukkig!) beroepsmatig de onderwijsbeloftes van alle politieke partijen op een rij en dat helpt me in het stemhokje. Vervolgens fluister ik politici voor ze de verkiezingsarena ingaan nog eens in dat ‘schoolleiders écht cruciaal zijn’. Maar of dát helpt? Cruijff zei ooit: ‘Als je de bal niet hebt, moet je zorgen dat je ‘m krijgt.’ Met de politiek is het net zo en daarom doe ik dit werk. Hopelijk blijft er iets van mijn boodschap hangen. Hopelijk presteert het nieuwe kabinet wél, weet iedereen het doel te vinden en struikelt niemand over de eerste de beste polderplas. Tot die tijd neem ik vanaf de zijlijn nog even een slok van mijn lauwwarme koffie.
