Remco, een grote stoere jongen van twaalf jaar. Hij zat jaren geleden bij mijn collega in de eindgroep op het speciaal basisonderwijs, liet goed van zich horen en was niet gauw bang. Of juist wel en overschreeuwde zichzelf (en anderen) nogal. Maar vooral een aardige jongen van wie je regelmatig letterlijk een schouderklopje kreeg, alsof we dikke vrienden waren. Het leren ging hem niet lekker af, onder andere vanwege zijn leesproblemen. Want hoe er in de loop van de jaren ook aan was getrokken, Remco kwam niet verder dan AVI 6. En dat stond hem behoorlijk in de weg, ook met andere vakken waarin hij was geïnteresseerd.

Collega Klaas van de laatste groep wilde Remco de AVI-leestoets ook weer afnemen, maar daar was Remco niet van gediend. Logisch, want het zou toch alleen maar weer frustratie in plaats van een hoger leesniveau opleveren. Boos smeet hij de leestoets door het klaslokaal en liet duidelijk merken dat hij niet van plan was een stuk voor te lezen onder tijdsdruk van een stopwatch. Klaas zette al zijn pedagogische kwaliteiten in, stelde Remco gerust en uiteindelijk kreeg hij Remco zo ver om toch de AVI-7 tekst te lezen.

Remco had behoefte aan succeservaring en was ondanks zijn leeftijd nog gevoelig voor een fotokaart. Die kreeg hij ook, niet zo’n ansichtformaat maar zo’n grote, met een coole Amerikaanse vrachtauto voorop. Achterop had Klaas geschreven: “Gefeliciteerd Remco, je hebt AVI 7 gehaald!” Remco liet trots zijn kaart zien aan de collega’s die hem de jaren ervoor in de klas hadden gehad. Ze reageerden enigszins verbaasd, maar zeker blij.

Toch liet het hen niet los. Wat was er gebeurd dat Remco een jaar of twee stagneerde en nu wel leesvorderingen maakte? Het kwam de volgende keer aan de orde tijdens een personeelsvergadering: “Hoe kreeg je dit voor elkaar, Klaas? Ineens zo’n mooie voortuitgang!” Klaas antwoordde droog: “Niet… hij heeft AVI 7 nog steeds niet gehaald hoor.” “Houd je hem dan voor de gek? We moeten toetsen toch wel serieus nemen?” “Zeker,” antwoordde Klaas, “maar let maar eens op wat er waarschijnlijk gaat gebeuren.”

Remco had geen problemen meer met leestoetsen. Zijn volgende leestoets had hij werkelijk AVI 7 gehaald en daarna groeide hij nog door naar AVI 8. De leesontwikkeling van Remco stagneerde lange tijd, niet zozeer door zijn zwakke leesvaardigheden, maar zijn faalangst door de manier van toetsen zat hem in de weg. Remco had geluk met meester Klaas die na mooie inspanningen van onze collega’s doorkreeg dat Remco iets anders nodig had, en het lef had om het net even anders te doen.