Door: Jonneke Reichert | Bekijk archief

Met de tong op de schoenen komt de eindsprint voor zij-instromend schoolleider Jonneke Reichert in zicht. Het felbegeerde papiertje Vakbekwaam schoolleider is bijna op zak. Echt bijna…

Het is geen sprint, maar een marathon: EEN MARATHON’, spelde vriendlief waarschuwend voor me uit toen ik mei vorig jaar startte als directeur van De Bijenkorf. Terecht natuurlijk. Want, én beginnen aan een nieuwe baan, terwijl je ook ‘even’ de opleiding voor die nieuwe job wilt halen, is natuurlijk best een beetje ambitieus. Maar hey, that’s me! Ik duikel altijd met de energie en het enthousiasme van een golden retriever pup in nieuwe avonturen. Niet alleen in mijn werk, maar ook privé. Zo ben ik ondertussen even aan het trainen voor een marathon op ijs, die eind januari geschaatst wordt op de Weissensee. Een tocht van slechts honderd kilometer, want het moet wel leuk blijven, hè.

Niks is te gek voor mij. Ik hou van doelen stellen, vooral omdat je ze daarna zo fijn kunt afvinken. En dát voelt verdraaid lekker. In eerdere banen was het best makkelijk plannen te bedenken, die ik vervolgens binnen een kwartaal of een jaar kon afstrepen. Maar als schooldirecteur blijkt het lastiger inschatten wat realistisch is. Ben ik te ambitieus als ik binnen één schooljaar een optimaal positief schoolklimaat wil scheppen én inzet op de meest effectieve manier van instructie geven? Moet ik de lat hoog leggen, zodat we als team een flinke verbetering kunnen realiseren? Ook al lopen we dan het risico op teleurstelling als een doelstelling te groot blijkt. Of is het beter om kleine doelen te stellen die zéker haalbaar zijn?

Hoe maak ik hierin als directeur de juiste keuzes? Tijdens mijn opleiding tot schoolleider ontdekte ik dan in het bedrijfsleven of bij de overheid. Die lijstjes met doelen, zo werd mij fijntjes uitgelegd, helpen je niet altijd verder. Belangrijk is het volgen van je eigen gevóél. Mijn eigen gevoel? Maar ik ben toch echt een enorm gevoelsmens? Ai. Klaarblijkelijk deed ik dat onvoldoende. Want ik liep kostbare studiepunten mis, omdat ik een model onvoldoende ‘doorleefde’ of een ingewikkelde casus ‘niet heel diep van binnen voelde’.

Die feedback kwam best aan. Word ik echt een betere schoolleider als ik me door gevoel laat leiden? Hier moest ik even over nadenken. Maar ja, ook zelfreflectie is een belangrijk onderdeel van goed leiderschap. Na lang beraad met mezelf besloot ik alleen het hoognodige aan te passen en de kritiek verder te laten voor wat het was. In het onderwijs proberen we leerlingen allemaal door hetzelfde hoepeltje te laten springen. Daar ben ik al geen fan van, laat staan als het om mijn eigen ontwikkeling gaat. Ik laat me graag leiden door mijn eigen gevoel én door mijn doelen, op een manier die bij mij past. En dát heeft uiteindelijk lekker uitgepakt. Want één heel belangrijk doel kan ik van mijn lijstje schrappen. Mijn opleiding Vakbekwaam schoolleider is in the pocket. En dat voelt heerlijk! Niet in de laatste plaats omdat ik nu eindelijk tijd heb om te trainen voor die schaatsmarathon.

Interessant?
Dit artikel stond in KADER , het vakblad voor schoolleiders, dat AVS-leden exclusief ontvangen. Wil jij KADER ook op de deurmat hebben? Word lid of abonnee, ontvang voortaan een kersvers exemplaar in de brievenbus en versterk de positie van schoolleiders.