Heb je het al voorbij zien komen? Ons congres op 21 maart heeft als thema ‘Heldenkracht’ meegekregen. Misschien denk je: wat moet ik daarmee? Ik ben helemaal geen held. En die reactie snap ik. Toch heeft elk mens heldenkracht in zich en zeker schoolleiders.
Elke week zie ik tijdens mijn schoolbezoeken dat jullie het verschil maken. Neem nou Nicole van Eert, schoolleider in Maarheeze. Haar school vervult een regiofunctie als expertisecentrum voor nieuwkomersonderwijs. Zij geeft vluchtelingenkinderen een goede, liefdevolle start mee in Nederland. Of wat dacht je van directeur Ronald Kamerman, die van zijn droom werkelijkheid maakte en inmiddels zorg en onderwijs onder één dak heeft verenigd voor kinderen in de leeftijd van zes tot twintig jaar. Hij helpt elk kind verder, ongeacht het ontwikkelingsvraagstuk.
Dit zijn maar twee voorbeelden. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Want er zijn talloze collega’s – ik ontmoet er praktisch iedere week wel ééntje – die op kleinere of grotere schaal het verschil maken, elke dag weer, in een maatschappelijk speelveld en met uitdagingen die steeds complexer worden. Armoede, kansenongelijkheid, inclusief onderwijs, lerarentekorten, de kwaliteit van onderwijs. Ik geef het je te doen. Om daar iets aan te kunnen veranderen, zo laten ook Nicole en Ronald zien (zie mijn post over deze schoolbezoeken op LinkedIn), heb je hulp nodig. Ja, óók een held redt het niet in zijn eentje. Of moet ik zeggen: juist een held kan niet zonder bondgenoten.
Of je die bondgenoot nu vindt in een collega-directeur of je intern begeleider, met wie je geweldig samenwerkt aan het állerbeste onderwijs, of dat je ouders tot bondgenoot maakt om het goede te kunnen doen voor hun kind. Bondgenoten vind je overal. Het kunnen officiële instanties zijn, zoals opvang, zorg en hulpverlening. De gemeente of de landelijke overheid. En natuurlijk hoop ik dat elke schoolleider in Nederland AVS als bondgenoot of liever nog als held ziet, die je belt in geval van nood, die er is met wijze raad en die jouw stem vertegenwoordigt als je dat zelf niet kan.
Maar waar het vooral om gaat, is dat je niet alles alleen hoeft te doen. Soms is het even zoeken. Maar dat als je eenmaal je bondgenoot vindt, kun je samen bergen verzetten. Net als Nicole en Ronald. Een held is een held dankzij zijn bondgenoten. Die bondgenoten verwachten lang niet altijd een podium of applaus. Geen dankbaarheid. Gewoon genieten van vrolijke kinderstemmen in de school, die enthousiast en ontspannen bezig zijn met de les – dát geluid, dát gevoel is vaak de beste beloning die een held in het onderwijs zich kan wensen.
