“Ik dacht dat dit de oplossing voor alles was, maar we krijgen er zo alleen maar problemen bij”, verzucht een collega tijdens een teamtraining. We zijn dit schooljaar overgestapt naar een geïntegreerde thema-aanpak voor taal, lezen en spelling. Waar de één de nieuwe aanpak meteen omarmt, heeft de ander meer tijd nodig. Of herhaling. Of antwoorden. Ieder heeft zo zijn eigen dynamiek als het om verandering gaat.
Mijn tempo is hoog. Te hoog voor sommigen, weet ik uit ervaring. Ik moet me ‘inhouden’ en dat voelt zeker niet altijd prettig. Leiderschap wordt dan al snel lijderschap voor mij. Ik ben namelijk dól op verandering. Reuring. Ontwikkeling. Doorgaan en niet stilstaan. “Wat een geteut”, denk ik vaak als ik nog een keer herhaal wat ook alweer de bedoeling was. Ik weet het: voor elke dynamiek moet aandacht zijn. Begrip over en weer, snappen wat er speelt en wat er in iedereen omgaat. Want we kunnen pas door als zeker driekwart van het team door kan. De rest komt dan vanzelf. En ja, je hebt pas een goed team als je oog hebt voor elkaars aanpak.
Ik heb door de jaren heen moeten oefenen met luisteren. Mijn mantra is: ‘Niet stellen of vertellen, maar vragen stellen.’ En dat betekent: veel achterover leunen, op mijn handen zitten, stiltes laten vallen… Ik ken alle technieken. Maar ze op het juiste moment in de praktijk inzetten, blijft een kunst die ik nog niet per se tot in de puntjes beheers.
Gelukkig heb ik nu teamleden om me heen die me spiegelen en feedback geven als ik weer eens te snel ga of te direct ben. Voor mij betekent verandering tegenwoordig aandacht geven aan het proces. Veel aandacht. En veel minder aan de inhoud, want die kennen de teamleden als geen ander. Om mezelf ‘in te houden’ en veranderingen in ons team te laten slagen, werken we nu met coördinatoren per vakgebied. Zij initiëren de plannen, regelen teamafstemming en zorgen ervoor dat de kwaliteitskaarten up to date blijven. Mijn lijderschap wordt zo weer leiderschap! Naar ieders tevredenheid en op een gepast tempo. Evolutie dus, geen revolutie.
En als er dan toch nog iemand verzucht tijdens een teamtraining, houd ik wijselijk mijn mond. Wel check ik naderhand nog even bij de trainer: “Hoe was het voor jou?” Ook zij verzucht. “Tsja, jullie hebben zoveel vragen waarop ik geen antwoord heb. Daar houd ik niet van.” Ach, ook dat is lijderschap bij verandering.
