Na de lunch om 13.00 uur stond ik naast de wethouder met een pen in mijn hand. Officieel momentje: het ondertekenen van het schoolzwemmen voor groep 7 en 8. Camera’s die filmden, het Jeugdjournaal erbij, Studio Alphen in de aanslag. Twee artikelen in het AD en we zaten zelfs nog even bij Lubach in de uitzending. Serieus, zo veel media-aandacht heeft onze school nog nooit gehad. En waarvoor? Voor een uurtje zwemmen op donderdagmiddag.
Maar natuurlijk gaat dit over veel meer dan een uurtje zwemmen. Het gaat over kansengelijkheid, over veiligheid, over kinderen die niet langs de kant blijven staan. Een zwemdiploma zou in Nederland een basisrecht moeten zijn, niet alleen als je het geld ervoor hebt.
Maar ergens, terwijl ik die kinderen met bibberende beentjes het water in zag springen, had ik ook een brainwave. Soms ben ik ook aan het spartelen. Hoe houd ik mijn hoofd boven water in mijn rol als schoolleider?
Want laten we eerlijk zijn, de golven komen soms hoog. Personeelstekorten, werkdruk, veranderende eisen vanuit de samenleving, ouders met zorgen, de inspectie die meekijkt, en ondertussen dat verlangen om ieder kind gewoon te geven wat het nodig heeft. Soms ben je gewoon aan het watertrappelen, ook al heb je veel conditie.
Wat ik zo mooi vond aan dit schoolzweminitiatief, is dat we het samen deden. Met de gemeente, met fondsen, met het zwembad. Alleen was dit nooit gelukt. En precies dat zette me aan het denken. Ik kan het niet alleen en ik wil het niet alleen. Ik heb een team nodig, partners buiten de school, een overheid die investeert. De kinderen leerden afgelopen week dat je in water niet moet verkrampen, maar juist rustig blijven ademen en vertrouwen op je slag. Misschien is dat ook wel de les voor ons. Niet in paniek raken bij elke golf die over je heen slaat, maar koers houden. Kijken wie je meeneemt in je boot, en wie je een reddingsboei toewerpt.
Schoolleider zijn is dus soms net een beetje als zwemmen. Je krijgt te maken met stromingen, onverwachte golven en soms een sterke tegenwind. Dus mijn vraag aan jou collega, hoe hou jij je hoofd boven water? Voor mij zit het antwoord in samenwerking zoeken, steun vragen waar nodig, en accepteren dat je niet alles alleen hoeft te dragen. Want schoolleiderschap is geen solozwemmen, het is als waterpolo in een druk zwembad. En hoe meer we elkaar drijvend houden, hoe groter de kans dat ieder kind veilig de overkant bereikt.
