Het is maart en de zomervakantie lonkt alweer, maar voordat je echt kunt ontspannen, is er altijd die laatste lange sprint. Als schoolleider weet ik: juist de weken voor de vakantie zijn vaak het drukst.

Ik merk dat mijn dagen nu alweer voller zijn dan ooit. Mijn to-do-lijst lijkt alleen maar langer te worden, terwijl de tijd juist sneller gaat. Tussen gesprekken, mailtjes en onverwachte situaties door probeer ik overzicht te houden. En ergens op de achtergrond speelt steeds die gedachte: heb ik straks écht alles gedaan wat nodig is om het jaar goed af te sluiten?

De formatie moet kloppen. Het blijft elk jaar weer een puzzel waarin alle stukjes precies moeten passen. Uren, wensen, kwaliteiten, soms ook tekorten. Het vraagt om keuzes maken, schuiven en nog eens schuiven. En ondertussen wil ik recht doen aan iedereen.

Daarnaast speelt de groepsindeling voor de groepen 3. Ik weet hoe belangrijk dit moment is voor leerlingen, ouders en collega’s. Het vraagt zorgvuldigheid en afstemming, maar ook duidelijkheid. Uiteindelijk hak ik knopen door en vertrouw ik op mijn professionele oordeel, ook al weet ik dat niet iedereen het er volledig mee eens zal zijn.

In deze periode rond ik ook gesprekken af. Functioneringsgesprekken, reflecties op het schooljaar, soms lastige maar waardevolle dialogen. Het zijn momenten waarop ik echt even stilsta met collega’s. Wat ging goed, wat kan beter, en waar willen we naartoe?

Tegelijkertijd is het ook een tijd van afscheid en verwelkoming. Collega’s die vertrekken wil ik persoonlijk bedanken voor hun inzet en betrokkenheid. Dat zijn vaak kleine, maar betekenisvolle momenten. Nieuwe collega’s probeer ik alvast een warm welkom te geven, zodat zij zich gezien voelen nog voor de eerste schooldag.

Achter de schermen speelt de overdracht. Dossiers moeten op orde zijn, informatie over leerlingen zorgvuldig vastgelegd en gedeeld. Ik weet hoe belangrijk een goede start na de zomer is voor een nieuwe directeur.

En dan zijn er de praktische zaken. Roosters, schoonmaak, onderhoud, ICT. Alles moet geregeld zijn zodat de school straks letterlijk en figuurlijk “afgesloten” kan worden.

Tussen alles door probeer ik bewust stil te staan bij het team. De inzet, flexibiliteit en betrokkenheid van collega’s verdienen erkenning. Vaak zit dat in iets kleins. Een oprecht compliment, een bedankje, even tijd maken voor elkaar.

En eerlijk is eerlijk: ik ben ook al bezig met loslaten. Niet alles lukt, niet alles kan nog voor de vakantie. Dat blijft lastig. De laatste weken zijn intens, maar ook betekenisvol. Ze vormen de afsluiting van een jaar waarin we samen hebben gebouwd, geleerd en volgehouden. En ergens, tussen alle drukte door, voel ik trots.

Herkenbaar?

Word jij de nieuwe blogger voor AVS?