Na twee weken meivakantie liep ik mijn directiehok weer binnen. Watertje erbij, laptop open en hij ligt er weer klaar voor… Mijn lijstje met klusjes en projecten. Nou ja, lijstje, eerder een eindeloze rij vinkjes in wording. Alles wat nog moet gedaan worden voor de zomervakantie. Formatie, jaarplan, jaarplanning, werkverdelingsplan, observaties en afrondingsgesprekken. We gaan er weer vol tegenaan die laatste tien weken.
Inmiddels komt het me bekend voor. Alsof we collectief hebben afgesproken dat alles nog even af moet voor de zomervakantie. Alsof ontwikkeling zich laat plannen tot op de laatste week. En toch voelt het elk jaar weer hetzelfde. De drukste tijd van het jaar. Dat we nog veel moeten afronden voor de vakantie en dat er daarbij altijd iets blijft liggen. Een gesprek dat ik nog had willen voeren. Een idee dat nog ergens op de stapel ligt. (Te veel ideeën hebben zit nou eenmaal in de aard van het beestje). Het is in ieder geval nooit af en dat vind ik soms lastig.
Maar nadat ik dan een ochtendje bezig ben, sta ik weer met beide benen op de grond. En dan realiseer ik me dat helemaal niet alles af hoeft.
Nog tien weken. Tien weken waarin er nog van alles kan gebeuren. Tien weken waarin een leerling net dat zetje krijgt. Waarin een collega iets nieuws probeert. Waarin een gesprek wél wordt gevoerd. Niet omdat het op mijn waslijst stond, maar omdat het ertoe doet. Niet alles hoeft af, ontwikkeling gaat namelijk altijd door. Het besef dat mijn invloed ook in de laatste tien weken niet ligt in dat alles maar weer af moet, maar juist ligt in het kiezen wat belangrijk is. En dus ook in het durven laten liggen van wat minder belangrijk is, om zo ruimte te maken voor wat er echt toe doet. Dus niet harder rennen, maar scherper zijn wat mijn aandacht verdient. Waar kan ik verschil maken, ook in die laatste tien weken.
En dat zijn zelden de grote dingen. Geen beleidsstukken of plannen die in deze laatste weken het verschil maken. Het zit vaak in iets kleins. Even blijven staan bij een leerling. Een collega die je écht ziet. Een gesprek dat niet wordt uitgesteld.
Terwijl ik dit schrijf, besef ik dat dit ook geldt voor deze column. Mijn laatste voor de nieuwsbrief voor de AVS. Een paar jaar heb ik woorden mogen geven aan wat ik zie, wat ik meemaak, wat me bezighoudt als schoolleider. Ik heb geprobeerd vragen te stellen, soms te schuren en soms te spiegelen. Is alles gezegd? Zeker niet. Is alles af? Bij lange na niet. Maar misschien is dat ook niet de bedoeling. Misschien gaat het daar helemaal niet om. Niet in een schooljaar. Niet in leiderschap. En ook niet in schrijven.
Niet alles af. Wel van betekenis.
Word jij de nieuwe blogger voor AVS?
Met het afzwaaien van Bas Vernooij zoeken we nieuwe, frisse bloggers die hun verhaal willen delen! Heb jij unieke ideeën, grappige ervaringen of een scherp perspectief op onderwijs en schoolleiderschap die iedereen zou moeten horen? Dan is dit je kans! Of je nu interimmer, zij-instromer, startend schoolleider of een oude rot in het vak bent – wie weet verrijk jij vanaf het nieuwe schooljaar wel deze nieuwsbrief met jouw briljante inzichten.
Zie jij het wel zitten om te bloggen voor AVS? Mail wie je bent en wat je motivatie is om voor AVS te bloggen naar Anouk Blom: A.blom@avs.nl. Stuur eventueel ook een blog van jouw hand mee. De functie is vrijwillig.
