‘Ouders hebben altijd gelijk.’ Het was de openingszin van het eerste boek dat ik opensloeg toen ik aan mijn opleiding voor schoolleider begon. De auteur moet ik, nu ik járen in het vak zit, nog steeds helemaal gelijk geven. Niet omdat ouders áltijd (inhoudelijk) gelijk hebben. Dat zeker niet! De leerkracht ziet als professional een leerling de hele dag in zijn hele doen en laten. Ik vind het mooi dat je die opvallendheden of bepaald gedrag benoemt in gesprek met ouders. Tja, dat kan pittig zijn en biedt zeker geen garantie op tevredenheid. Als ouder wil je liever niet horen dat jouw kind ‘anders’ is, achterloopt, niet luistert, gepest wordt of klasgenoten slaat. Helemaal ongemakkelijk wordt het als een kind op school vertelt dat er thuis weer geen ontbijt was, dat het slecht heeft geslapen bij familie of zich zorgen maakt om ruzies in het gezin.
En natuurlijk reageren ouders daarop vanuit emotie. Alleen daarom al hebben ze gelijk: het gaat om hun kind. Met recht mogen ze gehoord worden en hun zegje doen. Daarnaar luisteren is je plicht als schoolorganisatie en daarom sta ik ouders die zorgen of kritiek hebben ook meteen te woord. Sterker nog, ik moedig ze aan zich te melden als er ook maar ‘iets’ is. “Maar soms heb je van die ouders”, verzucht een collega die net uit een pittig gesprek komt. Ja. Soms heb je inderdaad van die ouders bij wie de emoties zó hoog oplopen dat het echt niet leuk meer is. Ik heb bewondering voor hoe mijn team met dit soort situaties omgaat en in verbinding blijft. Maar ik houd ook van zelfreflectie. Want zien we als onderwijsprofessionals altijd alles, wéten we alles? Uiteraard niet.
Ik ben ervan overtuigd dat ouders altijd gelijk hebben, zelfs als dat niet zo is.
Ooit werkte ik als manager bij een klachtenafdeling van een verzekeraar. De teamleider daar zag een klacht als een uitgestelde vraag. Dat vind ik een hele mooie zienswijze, die mijn kijk op ouders heeft bepaald. Als ze boos zijn of een klacht hebben, zit daar vrijwel altijd iets achter. Als je niet op tijd naar die achterliggende vraag kunt luisteren, groeit ontevredenheid. Een gesprek over een klacht gaat dus heel vaak niet om wie er gelijk heeft, maar draait om antwoorden en vervolgstappen. En uiteindelijk schuilt achter bijna elke vraag het verlangen om gezien en gehoord te worden. Niks is menselijker dan dat. Juist daarom sluiten bij ons op school regelmatig kinderen aan bij de oudergesprekken. Want kinderen? Die hebben natuurlijk echt áltijd gelijk!
