De grootste zaal van Tivoli. Vol. Ik zit in het publiek en kijk naar het podium. Honderden kinderen staan daar, van drie scholen samen, groepen 6, 7 en 8, begeleid door een pianist, een klarinettist en een dirigent die hen fantastisch door de liedjes leidt. Naast me mijn partner en oma. En daar, ergens op het podium vol kinderen, staat mijn zoon. Ze zingen. Vol overgave, vol concentratie, vol trots.
Dan, halverwege het concert, stapt een jongen van tien naar voren. Hij pakt zijn viool en speelt samen met de klarinettist een solo. De zaal is stil. Hij komt van de taalschool, één van de drie scholen die vanavond samen op dit podium staan en hij speelt alsof de wereld even stilstaat. Ik voel een traan over mijn wang glijden.
En ik denk: dit is het. Dit is precies waarom ik doe wat ik doe.
Als projectleider curriculumimplementatie bij AVS werk ik aan de invoering van de kerndoelen in het primair onderwijs. Veel van dat werk speelt zich achter de schermen af: plannen, overleggen, ondersteunen. Maar in die zaal in Utrecht werd het ineens tastbaar. Want wat ik zag, was goed onderwijs. SLO omschrijft het eenvoudig: een curriculum is een plan voor leren in de tijd. Die school had een plan gemaakt. Ze hadden een vakdocent zang ingehuurd, weken geoefend, drie scholen samengebracht. En het resultaat stond op het podium.
De geactualiseerde kerndoelen kunst en cultuur beschrijven precies dit: leerlingen die samen kunstzinnige uitingen maken, die experimenteren, die een culturele ervaring meemaken en er betekenis aan geven. Leerlingen die ervaren hoe gezamenlijke inspanningen kunnen leiden tot succes, voldoening en plezier. De kerndoelen zijn de opdracht aan leraren om er onderwijs van te maken en wat ik die avond zag, was een team dat die opdracht met beide handen had aangepakt. Daar ligt ook de rol van de schoolleider: niet als inhoudelijk expert op elk leergebied, maar als degene die de ruimte en de richting geeft om dit soort keuzes te maken. Die school had dat gedaan.
Na afloop liepen we naar buiten, mijn zoon naast me. Vol adrenaline zong hij alle liedjes nog een keer. Hij vond het geweldig om samen op het grootste podium van Utrecht te hebben gestaan, met al die andere kinderen. Trots op zichzelf, trots op wat ze samen hadden neergezet.
Dat is waarom ik dit werk doe. Niet alleen voor hem, maar voor alle kinderen die recht hebben op onderwijs dat verder gaat dan de methode. Onderwijs dat doordacht is, dat keuzes maakt, dat durft te zeggen: dit vinden wij belangrijk. Want dat kind met zijn viool stond daar niet bij toeval.
Meer lezen over curriculumimplementatie?
Ga naar de curriculumpagina’s of lees alle curriculumblogs.
