Deze zomervakantie moest het gebeuren: Edelweiss spotten, het tere witte bloempje dat moed en vrijheid symboliseert. Als kind wilde ik al dit zeldzame plantje ontdekken in het wild. Misschien te vaak The Sound of Music gezien? Of misschien kan ik dat beetje extra moed juist nu wel goed gebruiken? Want er is nogal wat gebeurd. De laatste maanden van het schooljaar voelde ik me niet bepaald de superheld die ik graag wil zijn. Ik was allesbehalve ‘de gladiator’ die met zelfverzekerdheid en ambitie iedereen optimistisch het schooljaar uitleidt. Sterker nog, als je dit leest, ben ik geen directeur meer van De Bijenkorf. Ik heb mijn schoolleiderschap on hold gezet. Watskeburt?
Allereerst, mijn ambitie om als zij-instromer in het onderwijs het verschil te maken is er nog steeds. Maar ik had, terugkijkend op het afgelopen schooljaar, een iets te romantisch beeld van het vak. Ik zag me nog nét niet als Maria uit The Sound of Music de Von Trapp-familie, alias de school, binnenstormen om daar snel echt iets te kunnen betekenen. Met veel energie, enthousiasme en bij nader inzien iets te veel naïviteit begon ik dit avontuur. Deze stap in mijn carrière zou me nog meer werkplezier opleveren.
Waar ging het mis? Dat houdt me bezig tijdens de huttentocht die ik deze zomer met mijn gezin in de Dolomieten onderneem. Terwijl ik op bijna 3000 meter hoogte mijn ene voet voor de andere zet, denk ik dat mijn Von Trapp-familie niet zat te wachten op een Maria zoals ik. Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel. Mijn hart zit op mijn tong. Die directheid leverde nogal eens negatieve reacties op. Is dat typisch voor het onderwijs of was ik niet the perfect match voor deze school?
Voordat ik het goed en wel besefte, belandde ik vorig schooljaar zo in de rol van antiheld. En ik, die uit was op méér werkplezier, voelde de energie en het enthousiasme wegebben. Tja. En dan moet je dappere keuzes maken. Normaal ben ik niet iemand die binnen een jaar het bijltje erbij neergooit, maar het eerlijke verhaal is dat ik dit nu wel heb gedaan. Heb ik mijn eigen blinde vlekken onvoldoende gezien? Ben ik misschien niet in de wieg gelegd als integraal schooldirecteur bij een kleine stichting? Terwijl ik over rotsen klauter en me door sneeuw heen ploeg, vraag ik me af: ga ik verder als schoolleider en zo ja, in welke vorm? Twijfels. Vragen.
In de rauwe natuur van de hoge bergen voel ik me nietig en bekijk ik alles vanuit een ander perspectief. In de kilometers steenpuin ontdek ik ze ineens. Edelweiss! Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Ik voel de moed terugkeren. Ergens is er vast wel een Von Trapp-familie die zit te wachten op een Maria zoals ik.
