Een defensieve column, geheel tegen mijn natuur in

‘8 miljard aan onderwijsgeld belandt niet in de klas, maar bij schoolbesturen op de bank’ – Follow the Money, oktober 2023

Bij dergelijke berichten trek ik meestal mijn schouders op, gooi ik mijn hoofd in de nek en ga ik door met mijn leven. De tijd dat mijn bloed ging koken van dit soort stemmingmakende berichtgeving heb ik ver achter mij gelaten, dacht ik althans.

Niet dus.

Wetende dat ’t gros van lezend Nederland niet verder komt dan de veelzeggende kop, zijn conclusies getrokken en is de toon van het maatschappelijk debat gezet. Elke verklaring is een twijfelachtige poging om iets goed te praten dat in de ogen van velen verkeerd is. Elke verdediging is er een van ouwe jongens en hun krentenbrood.

En opnieuw wordt het hardnekkige beeld bevestigd dat onderwijsbestuur overbodig is en zich verrijkt met publiek geld. Het zijn zakkenvullers zonder krijt aan hun vingers, zetelend in ivoren torens. Entiteiten die weigeren af te dalen naar het voetvolk.

Om razend van te worden.

Het beeld creëren dat veel geld ergens ligt te liggen is makkelijker dan uitleggen dat het hier om een onbehoorlijke bekostigingssystematiek gaat, om subsidie-opportunisme waar geen bedrijfsvoering op in te richten valt.

Hoe bevooroordeeld ik ook mag zijn, hier moet keihard opgekomen worden voor schoolbesturen en hun business-controllers. Van inferieur overheidsbestuur proberen zij er nog iets van te maken en gaat er wel degelijk elke euro naar het onderwijs. Daarnaast dragen zij veelal zelf het risico voor huisvesting en personeel, willen zij een goede werkgever zijn die staat voor onderwijskwaliteit.

Als er wel sprake is van wanbeleid of het vermoeden ervan, dient men ook terughoudend te zijn in het opstellen van de krantenkop. Stemmingmakerij heeft namelijk nog nooit een constructieve bijdrage geleverd aan het publieke debat en de bijbehorende opinie. Stemmingmakerij is een guillotine – 1-dimensionaal en altijd gericht op het hoofd.

Die moet er namelijk af.